Turkije: “Volledige ontbinding van PKK in alle landen”
De AKP heeft na een topvergadering in Ankara opnieuw bevestigd dat haar strategische einddoel ongewijzigd is: de volledige ontmanteling van de PKK-structuur, inclusief alle organisaties en netwerken die de Turkse staat als onderdeel van hetzelfde geheel beschouwt. De boodschap werd gebracht als onderdeel van het beleidskader dat de regering omschrijft als een traject richting een “Terrorvrij Turkije.”
Çelik koppelt Syrië, Iran en Europa aan één dossier
Partijwoordvoerder Ömer Çelik stelde na afloop van de MKYK-vergadering, die werd voorgezeten door president Erdoğan, dat Ankara de PKK niet uitsluitend als binnenlands veiligheidsprobleem ziet. In zijn uitleg vallen ook de SDF in Syrië, PJAK in Iran en wat hij omschreef als ideologische en financiële netwerken in Europa onder dezelfde strategische doelstelling.
Geen ruimte voor ruis binnen de Turkse staat
Çelik wilde vooral één indruk wegnemen: dat er achter de schermen verschillen zouden bestaan tussen de Turkse ministeries over de aanpak van de SDF. Volgens hem is er sprake van één staatsbeleid waarin Buitenlandse Zaken, Defensie en de inlichtingendienst MIT dezelfde richting volgen. Daarmee probeert de AKP te laten zien dat de koers niet afhankelijk is van interne discussies, maar als vaste staatslijn wordt gepresenteerd.
Signalen uit Syrië: erkenning van Koerdische identiteit, maar spanningen blijven
Opvallend in Çeliks toelichting is dat hij enerzijds verwijst naar passages die volgens hem ruimte bieden voor erkenning van Koerdische identiteit en politieke deelname binnen een verenigd Syrië. Hij plaatste dit nadrukkelijk tegenover de periode waarin Koerdische rechten in Syrië jarenlang werden ontkend. Tegelijk waarschuwde hij dat Ankara de ontwikkelingen op de grond met argwaan volgt en dat spanningen rond gezag, wapendracht en commandostructuren niet zijn verdwenen.
‘Akkoord van 10 maart’ als meetlat voor integratie
Çelik zette het akkoord van 10 maart neer als de centrale maatstaf voor de komende periode. In zijn framing is uitvoering van dat akkoord de enige manier waarop de SDF kan opgaan in een Syrische staatsstructuur zonder dat er een parallel militair systeem ontstaat. Hij koppelde dit aan een bredere waarschuwing: het ontstaan van een “leger binnen een leger” zou Syrië verder kunnen destabiliseren en de kans op interne conflicten vergroten.
Zorgen over nieuwe posities in Raqqa en Deir ez-Zor
In dezelfde briefing zei Çelik dat er, naast stappen die hij als positief bestempelde, ook informatie bestaat over nieuwe versterkingen of posities in gebieden als Raqqa en Deir ez-Zor. Hij presenteerde dit als een signaal dat de integratielijn volgens Ankara onvoldoende wordt gevolgd. Daarmee legt de AKP nadruk op ontwapening en structurele inbedding in staatsgezag als voorwaarde voor de volgende fase.
Parlementaire route: tempo laag, druk hoog
Binnen Turkije verwees Çelik naar de parlementaire commissie die rapporten van politieke partijen verzamelt en een raamwerk moet uitwerken. Hij erkende dat meningsverschillen en kritiek bestaan, maar zette dit neer als onderdeel van het politieke proces. Tegelijk introduceerde hij het begrip “strategisch geduld”: de boodschap dat de staat vasthoudt aan de routekaart, ook als resultaten niet direct zichtbaar worden.
Retoriek van ‘broederschap’ als politieke verpakking
Çelik herhaalde de bekende AKP-lijn dat het vraagstuk volgens de regering niet over etniciteit gaat, maar over veiligheid, staatsorde en nationale cohesie. Daarbij verwees hij naar het idee van gedeeld burgerschap en een gezamenlijke toekomst van Turken en Koerden, terwijl hij de gewapende infrastructuur die Ankara aan de PKK toeschrijft als kernprobleem bleef benoemen.
Vooruitblik: druk blijft, maar Ankara wijst op ‘politieke uitweg’
De verklaring laat zien dat Ankara ook richting 2026 de druk op het PKK-netwerk wil opvoeren, met een combinatie van veiligheidsbeleid en een politiek traject dat uitsluitend openstaat wanneer ontwapening en ontbinding worden gerealiseerd. Tegelijk blijft het een cruciale vraag hoe deze benadering zich verhoudt tot de realiteit in Syrië, waar Koerdische vertegenwoordiging, lokale veiligheid en bestuurlijke afspraken voor miljoenen mensen direct gevolgen hebben.
