Koerdische man in Gaza smeekt om terugkeer naar Koerdistan
Een 65-jarige Koerdische man die al bijna dertig jaar in de Gazastrook woont, vraagt de Koerdische Regionale Regering (KRG) om hulp om terug te keren naar de Koerdische regio, waar het grootste deel van zijn familie inmiddels leeft. Tegenover Rudaw vertelt Jaafar Khalil Golan dat hij in het recente conflict alles is kwijtgeraakt en nu alleen, onder uiterst moeilijke omstandigheden, probeert te overleven.
Van Derik naar Duhok en weer terug naar de grens
Jaafar Khalil Golan komt oorspronkelijk uit Derik (al-Malikiyah) in de Rojava-regio van de Syrische provincie Hasaka. Als kind verliet hij samen met zijn familie zijn geboortestad en trok naar de provincie Duhok in Noord-Koerdistan. In 1971 werd de familie gedwongen zich te vestigen in Cham Sharaf, in de buurt van Derik, een volgende episode in een leven vol verplaatsingen en onzekerheid.
Band met de Barzani-beweging en de Koerdische zaak
Golan vertelt dat zijn vader een van de metgezellen was van de overleden Koerdische leider Mustafa Barzani (1903–1979). Daarmee onderstreept hij zijn diepe verbondenheid met de Koerdische nationale strijd. Hij spreekt over zijn “grote liefde voor het vaderland en de Peshmerga” en beschouwt zichzelf als iemand die zijn hele leven trouw is gebleven aan de Koerdische zaak.
Via de PLO naar Gaza en een loopbaan bij de Palestijnse Autoriteit
Na jarenlang te zijn rondgetrokken in de regio nam Golan contact op met de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in Libanon om militaire training te volgen, met de hoop “naar Koerdistan terug te keren zodra de gelegenheid zich zou voordoen”. Halverwege de jaren negentig werd hij naar Gaza overgebracht. Daar diende hij jarenlang als officier binnen de Palestijnse Autoriteit, totdat hij uiteindelijk met pensioen ging. De PLO, opgericht in de jaren zestig, geldt als de belangrijkste vertegenwoordiger van de Palestijnse nationale beweging en vormt de overkoepelende structuur boven de Palestijnse Autoriteit.
Huis vernietigd en familieleden verloren in de oorlog
Volgens Golan sloeg zijn situatie volledig om tijdens de recente oorlog in Gaza. “Mijn huis is in de eerste week van de oorlog volledig verwoest,” zegt hij. Sindsdien is hij meerdere keren ontheemd geraakt tussen Rafah en Nuseirat en meldt hij dat hij een groot deel van zijn familie heeft verloren. Het conflict begon op 7 oktober, toen Hamas een verrassingsaanval uitvoerde op het zuiden van Israël, waarbij meer dan 1.200 mensen werden gedood en 251 gijzelaars werden genomen, volgens Israëlische cijfers. De daaropvolgende Israëlische militaire campagne kostte volgens het ministerie van Volksgezondheid in Gaza ongeveer 70.112 Palestijnen het leven en maakte 170.986 gewonden.
Overleven in isolatie en zonder basisvoorzieningen
Golan beschrijft hoe hij momenteel moeite heeft om aan voedsel, medicijnen en schoon drinkwater te komen. Hij duidt zichzelf als iemand met een beperking en zegt dat hij nauwelijks op steun kan rekenen. In Gaza steunen families elkaar vaak omdat zij nauw aan elkaar verwant zijn, legt hij uit, maar hij staat er alleen voor en heeft niemand in de buurt die hem kan helpen. De oorlog heeft niet alleen zijn huis en bezittingen weggenomen, maar ook zijn sociale vangnet.
“Ambassadeur van de Koerden” in Gaza
Ondanks zijn isolement vertelt Golan dat hij altijd geprobeerd heeft de Koerden positief te vertegenwoordigen. Hij noemt zichzelf een “ambassadeur van de Koerden” in Gaza en zegt trots te zijn dat hij tijdens zijn verblijf een goed beeld van het Koerdische volk heeft willen uitdragen. Daarmee onderstreept hij zijn blijvende verbondenheid met Koerdistan, zelfs op grote afstand en in moeilijke omstandigheden.
Verlangen naar hereniging in Duhok en terugkeer naar Koerdistan
Het merendeel van zijn familieleden woont inmiddels in de provincie Duhok, waar hij hoopt zich weer bij hen te kunnen voegen. “Ik denk aan mijn land en mijn familie. Ik wil Koerdisch spreken en Newroz vieren met mijn broers en zussen,” zegt hij. Golan geeft aan dat hij al veertig jaar in ballingschap leeft en verlangt ernaar de rest van zijn leven in Koerdistan door te brengen en daar ook begraven te worden.
Oproep aan de KRG voor een veilige terugkeer
Tot slot richt Golan een duidelijke oproep aan de Koerdische Regionale Regering om zijn veilige terugkeer naar Koerdistan mogelijk te maken. Hij hoopt dat de autoriteiten in Erbil zijn verzoek zullen horen en hem de kans geven zijn laatste jaren door te brengen tussen familie en in de regio waar hij zich, ondanks decennia van afwezigheid, nog steeds thuis voelt.
