Een Koerdische jongen die alles achterliet, leidt nu Lambeth

Toen Sarbaz Barznji als vijftienjarige Koerdische jongen uit het door oorlog verscheurde Koerdistan naar Groot-Brittannië vluchtte, leek zijn toekomst onzeker. Een vreemdeling in een onbekend land, zonder netwerk en met een gebrekkige kennis van de taal. Nu, bijna twintig jaar later, staat hij aan het hoofd van Lambeth, een van de grootste en meest diverse wijken van Londen. Zijn verkiezing tot burgemeester is méér dan een persoonlijke overwinning: het is een krachtig signaal dat migratie geen last is, maar een bron van nieuwe energie, kennis en verbinding.

De weg uit ballingschap
Het verhaal van Barznji is exemplarisch voor duizenden Koerden die noodgedwongen hun vaderland verlieten, maar elders wortel schoten. Hij zette zijn tanden in de Engelse taal, werkte zich door het schoolsysteem en vond in de academische wereld een uitlaatklep voor zijn ambitie. Na een studie civiele techniek en een master in civiele constructies belandde hij zelfs op de snijlijn van toponderzoek naar hittebestendige materialen voor kerncentrales.

Tegelijkertijd bleef hij lesgeven, jonge studenten begeleiden en als mentor fungeren voor jongeren met migratieachtergrond. Waar veel politici roepen dat vluchtelingen “zich eerst maar eens moeten bewijzen”, liet Barznji zien dat een jongeman die alles achterliet, binnen een generatie tot de bestuurlijke top kan doorstoten.

Politiek klimaat
Juist in een tijd waarin de Britse Conservatieven migratie willen inperken en asielzoekers vaak worden weggezet als last, vormt Barznji’s benoeming een scherp contrast. De Labour Party, waartoe hij behoort, profileert zich traditioneel als verdediger van multicultureel Londen. Zijn opkomst binnen die partij laat zien dat engagement, studie en volharding meer gewicht hebben dan afkomst of paspoort.

Waar rechts-populistische stemmen vluchtelingen vaak wegzetten als ‘probleemgevallen’, maakt Barznji het tegenovergestelde zichtbaar: vluchtelingen als vernieuwers, als bruggenbouwers, als leiders.

Koerdische trots
De Koerdische diaspora, lang verspreid en vaak politiek gemarginaliseerd, vond in 2017 al erkenning toen Barznji in het Britse parlement werd uitgeroepen tot ‘Meest succesvolle Koerd in Groot-Brittannië’. Zijn inauguratie tot burgemeester ging nog een stap verder. Gehuld in traditionele Koerdische kleding legde hij zijn eed af in de Koerdische taal. Een symbolisch maar krachtig gebaar: het liet zien dat integratie niet betekent dat je je wortels moet verloochenen.

Voor Koerden in Londen, maar ook in Erbil, Diyarbakir en de Koerdische diaspora in Duitsland en Nederland, betekende dat moment erkenning: een stem, een gezicht, een succesverhaal.

Hoop voor nieuwkomers
Zijn verkiezing is meer dan een individuele prestatie. Voor vluchtelingen uit Syrië, Eritrea of Afghanistan die nu door het Britse asielsysteem laveren, vormt hij een bewijs dat hun toekomst niet per definitie wordt bepaald door trauma en bureaucratie, maar ook door kansen, als de samenleving die biedt.

Dat is misschien de grootste politieke betekenis van zijn benoeming: hij legt de hypocrisie bloot van een politiek die enerzijds migranten nodig heeft, maar anderzijds grenzen wil sluiten. Barznji belichaamt een ander verhaal – dat van talent dat pas kan bloeien als een land bereid is gastvrijheid te bieden.

Een burgemeester met een boodschap
In Lambeth werkt hij inmiddels aan thema’s die zijn achterban raken: betaalbare woningen, werkgelegenheid voor jongeren en het versterken van sociale cohesie in een wijk waar meer dan 150 nationaliteiten samenleven. Zijn persoonlijke geschiedenis geeft die ambities extra gewicht.

“Het gaat er niet om waar je vandaan komt,” zei hij tijdens zijn inauguratie. “Het gaat erom wat je samen wilt opbouwen.” Voor een stad die worstelt met ongelijkheid en verdeeldheid zijn dit woorden die verder reiken dan het gemeentehuis.

Een voorbeeld voorbij Londen
Barznji’s verhaal is niet alleen een Londens verhaal, en ook niet enkel een Koerdisch succes. Het is een voorbeeld voor Europese samenlevingen die klem zitten tussen angst voor migratie en de onmiskenbare realiteit dat nieuwkomers al lang deel uitmaken van het fundament. De jonge vluchteling die ooit met een schooltas uit Koerdistan aankwam, is nu burgemeester van een van de grootste wijken van Europa’s metropool. Zijn pad laat zien dat vluchtelingen geen last zijn om te dragen, maar een toekomst om in te investeren.