Moeder en dochter na elf jaar gevangenschap door ISIS herenigd met familie in Sinjar
Na meer dan elf jaar gevangenschap door strijders van de Islamitische Staat (ISIS) zijn een Yezidische vrouw en haar 11-jarige dochter afgelopen zaterdag herenigd met hun familie in Sinjar. De vrouw, Suad Kh., werd in 2014 samen met duizenden andere Yezidi’s ontvoerd tijdens de aanval van ISIS op de regio.
“Ik verbleef drie jaar in Syrië en daarna gingen we naar Turkije. Ik heb negen jaar in Turkije gezeten,” vertelde Suad. “Ongeveer tien dagen geleden kon ik eindelijk contact opnemen met mijn familie. Godzijdank hebben ze me kunnen helpen vrijkomen.”
De aanval van ISIS op Shingal geldt als een van de meest traumatische hoofdstukken voor de Yezidische gemeenschap. In totaal werden 6.417 vrouwen en kinderen ontvoerd. Meer dan 3.500 van hen zijn inmiddels gered, maar zo’n 2.500 mensen worden nog altijd vermist.
Suad en haar dochter werden jarenlang van locatie naar locatie verplaatst; eerst binnen Syrië, later naar Turkije, waar ze negen jaar lang in een huis werden vastgehouden. De dochter spreekt geen Koerdisch meer, omdat ze gedwongen waren uitsluitend Arabisch te spreken.
Bij terugkomst werden beiden met open armen ontvangen. “Ik kan mijn gevoel niet beschrijven. Ik ben ontzettend blij, het voelt als een droom,” zei Abdullah Shrem, Suads man. Ook Suads moeder reageerde emotioneel, al blijft de vreugde niet onvermengd: “Ik heb nog een dochter die vermist is, en vier van haar neven en nichten. Haar tante is eveneens nog steeds verdwenen. We missen nog vijf vrouwen uit onze familie.”
Veel Yezidi’s die de terreur van ISIS wisten te ontvluchten, verblijven inmiddels verspreid over kampen in Noordoost-Syrië, in door Turkije gecontroleerde gebieden of zelfs in derde landen. In de afgelopen jaren zijn regelmatig vrouwen en kinderen bevrijd uit onder meer het beruchte al-Hol-kamp.
De Nederlandse context
Nederland speelt, zonder dat het vaak breed wordt uitgemeten, een rol in het verdere leven van deze gemeenschap. De afgelopen jaren hebben zich honderden Yezidi’s in Nederland gevestigd en asiel aangevraagd, vaak getraumatiseerd door oorlog, vervolging en de langdurige gevangenschap van familieleden. Een deel van hen wacht al meer dan drie jaar op duidelijkheid over hun verblijfsstatus; anderen kregen ondanks hun verhaal een afwijzing van de IND en verkeren in onzekerheid over hun toekomst.
Voor veel Yezidi-asielzoekers in Nederland vormt het nieuws van een hereniging, zoals die van Suad en haar dochter, een pijnlijke mengeling van hoop en verdriet. Hoop dat vermiste familieleden misschien toch nog kunnen worden gevonden en verdriet over de lange nasleep van een genocide die tot op de dag van vandaag voelbaar is.
