Koerden ondervertegenwoordigd in overheidsinstellingen Kirkuk
Hoewel Koerden bijna de helft van de bevolking van Kirkuk vormen, bekleden zij minder dan 25 procent van de overheidsbanen in de provincie. Dat verklaarde Dilan Ghafoor, Koerdisch parlementslid in het Iraakse parlement namens Kirkuk, woensdag tegenover Rudaw. In het provinciale gouverneurskantoor is slechts 26 procent van de werknemers Koerdisch; de meerderheid bestaat uit Turkmenen en Arabieren.
Decennialange structurele achterstelling
Volgens Ghafoor is de beperkte vertegenwoordiging het gevolg van jarenlange discriminatie. Onder het voormalige regime werden Koerden via wetten en regels bewust uitgesloten van veel overheidsfuncties. “We werken hier al meer dan 20 jaar aan, maar hebben nog steeds niet het niveau van vertegenwoordiging bereikt waar we recht op hebben,” zei ze.
Erfenis van Arabisering en politieke spanningen
Kirkuk kent een lange geschiedenis van etnische spanningen, mede veroorzaakt door de Arabiseringspolitiek van Saddam Hoessein in de jaren zeventig en tachtig. Hierbij werden Koerden en Turkmenen verdreven en Arabische families hervestigd, waardoor de demografische verhoudingen ingrijpend veranderden. Na 2014 namen Koerdische troepen de volledige controle over de stad over, maar op 16 oktober 2017 heroverden Iraakse strijdkrachten Kirkuk na het onafhankelijkheidsreferendum in de Koerdische regio.
Complex salaris- en bestuursstelsel
Een deel van de ambtenaren en leraren in Kirkuk is in dienst van de Koerdische Regionale Regering (KRG), die hun salarissen betaalt, terwijl anderen onder het gezag van Bagdad vallen. Ghafoor gaf aan dat zij in twee parlementaire termijnen gegevens heeft verzameld door contact met bijna 20 departementen en directies. Daarbij merkte zij dat Koerdische ambtenaren vaak tekenen van ongemak vertoonden over hun positie.
Onopgelost statusconflict
Het betwiste statuut van Kirkuk wordt verder bemoeilijkt door het onvolledig uitgevoerde Artikel 140 van de Iraakse grondwet, dat compensatie en terugkeer van verdreven Koerden mogelijk moet maken. Veel Arabische kolonisten weigeren echter te vertrekken, waardoor de historische onbalans in representatie blijft bestaan.
