De man die geen lonen betaalt maar wel zijn stad bombardeert
De avond vóór de aanval op het Lalezar hotel in Slemani zou een verhitte woordenwisseling hebben plaatsgevonden tussen de Koerdische machthebbers van Slemani, Lahur Talabani en zijn neef en rivaal Bafel Talabani. Getuigen spreken niet van een meningsverschil, maar van regelrechte bedreigingen.
Wat daarna volgde, lijkt rechtstreeks uit een cynisch handboek voor machtsstrijd te komen. De eenheid die de aanval uitvoerde, zo blijkt nu, stond niet onder bevel van de Koerdische partij PUK, maar was een privé-militie van Bafel zelf. De operatie gebeurde onder zijn directe leiding, en volgens meerdere bronnen droeg hij daarbij persoonlijk een wapen. Uit Iran afkomstige zelfmoorddrones werden ingezet tegen het Lalezar hotel, gelegen in de wijk Serchinar.
Volgens de Koerdische journalist Muhamed Rauf bedraagt de schade ongeveer vijf miljoen dollar. Een astronomisch bedrag in een stad waar ambtenaren al maanden geen salaris ontvangen, niet uit Bagdad en ook niet uit Erbil.
Maar de financiële schade verbleekt bij de menselijke tol. Minstens vier jongemannen kwamen om het leven tijdens de aanval. Jongens die waarschijnlijk een vrouw en kinderen achterlaten, ouders die nu moeten rouwen om zonen die nooit meer thuiskomen. Hun levens werden opgeofferd op het altaar van Bafel’s persoonlijke vendetta, enkel omdat hij zijn zin wilde krijgen en zijn neef wilde vernederen.
En daar wringt het des te meer. Terwijl leraren hun kinderen moeten uitleggen waarom er geen geld is voor nieuwe schoolboeken, en verpleegkundigen hun loon al maanden niet zien verschijnen, jaagt Bafel Talabani miljoenen de lucht in om muren, ramen en plafonds van een hotel te verpulveren en levens te verwoesten.
De ironie is pijnlijk, de man die zijn eigen bevolking geen cent kan bieden, blijkt wél in staat drones in te kopen, te onderhouden en op te sturen. Niet tegen vijanden van buiten, maar tegen een hotel in zijn eigen stad. Het lijkt alsof Bafel een nieuwe definitie van “investeren” heeft bedacht: geen salarissen, geen banen, maar wél rouwende gezinnen en een stad in angst.
Het Lalezar hotel ligt nu in puin, Bafel’s reputatie evenzeer. Alleen de rekensom blijft overeind: vijf miljoen dollar schade, vier doden, nul dollar voor de mensen die hij zegt te vertegenwoordigen.
