Abdullah Öcalan roept op tot nieuwe fase van democratische en politieke strijd
In een boodschap aan een conferentie in Londen stelde Öcalan dat het neerleggen van wapens slechts het begin is.
Abdullah Öcalan heeft een boodschap gestuurd naar het 34e Internationale Koerdische Cultuurfestival in Dortmund.
De tekst werd tijdens het festival voorgelezen door Veysel Aktaş, een lid van het İmralı-secretariaat.
Öcalan stelde dat de Koerdische beweging volgens hem op de drempel staat van een nieuwe periode. In die fase zouden democratische politiek, maatschappelijke organisatie en vreedzame samenwerking centraal moeten staan.
‘Identiteiten en talen verdwijnen niet door onderdrukking’
Volgens Öcalan kunnen samenlevingen, talen en culturele identiteiten niet duurzaam verdwijnen door repressie.
Hij stelde dat verschillen tussen bevolkingsgroepen niet tegen elkaar moeten worden uitgespeeld.
In plaats daarvan pleitte hij voor een democratisch systeem waarin verschillende gemeenschappen hun eigen identiteit en cultuur kunnen behouden en tegelijkertijd samen kunnen leven.
Nieuwe koers na gewapende strijd
Öcalan plaatste ook het zogenoemde Peace and Democratic Society Process binnen deze bredere verandering.
Volgens hem betekent het proces meer dan alleen een nieuwe politieke verklaring.
Hij omschreef het als een overgang van een oude vorm van strijd naar een periode waarin democratische integratie centraal staat.
Daarbij benadrukte hij dat integratie volgens hem niet betekent dat een gemeenschap haar eigen identiteit, cultuur of maatschappelijke structuren moet opgeven.
Meer politiek en organisatie nodig
Öcalan stelde dat mensen die in ballingschap leven of buiten de wet zijn geplaatst de mogelijkheid moeten krijgen terug te keren en deel te nemen aan democratische politiek.
Hij verwierp de gedachte dat zo’n overgang zou betekenen dat de strijd voor vrijheid wordt opgegeven.
Volgens hem verschuift de nadruk juist van geweld en oorlog naar politiek, organisatie en maatschappelijke mobilisatie.
Öcalan zei dat de komende fase volgens hem vraagt om meer politieke activiteit, sterkere organisatie en een intensievere democratische strijd.
Lokale gemeenschappen moeten beslissingsmacht krijgen
Een belangrijk onderdeel van zijn boodschap ging over lokale zeggenschap.
Volgens Öcalan moet democratie niet uitsluitend worden gezien als vertegenwoordiging via parlementen en politieke partijen.
Ook lokale overheden, culturele en onderwijsinstellingen, vrouwenorganisaties, jongereninitiatieven en coöperaties moeten volgens hem een belangrijke rol spelen.
Hij stelde dat lokale gemeenschappen niet alleen geraadpleegd moeten worden, maar daadwerkelijk beslissingsmacht moeten krijgen over onderwerpen die hun eigen leefomgeving raken.
Zeggenschap over natuurlijke hulpbronnen
Öcalan richtte zich in het bijzonder op het gebruik van natuurlijke en economische hulpbronnen.
Volgens hem moeten inwoners van gebieden met olie, water, mineralen of andere grondstoffen invloed hebben op de manier waarop die rijkdommen worden gebruikt.
Hij uitte kritiek op situaties waarin internationale bedrijven volgens hem toegang krijgen tot natuurlijke hulpbronnen zonder voldoende instemming van lokale gemeenschappen.
Als voorbeeld verwees hij naar Urfa, waar volgens hem ondanks de historische en natuurlijke rijkdom nog altijd armoede en werkloosheid bestaan.
Vrijheid van vrouwen als voorwaarde voor democratie
Öcalan benadrukte daarnaast de positie van vrouwen.
Volgens hem kan een samenleving niet werkelijk democratisch zijn zolang vrouwen niet vrij zijn om over hun eigen leven te beslissen.
Dwingende inmenging in de keuzes en vrije wil van vrouwen noemde hij onaanvaardbaar.
Hij koppelde vrouwenrechten daarmee rechtstreeks aan zijn bredere visie op democratische verandering.
Vrijheid van taal, geloof en identiteit
Ook culturele en religieuze vrijheid kreeg veel aandacht in de boodschap.
Volgens Öcalan mogen de Koerdische taal en identiteit, of die van andere gemeenschappen, niet als bedreiging worden behandeld.
De staat zou volgens hem niet moeten proberen de samenleving in één uniforme vorm te dwingen.
Hij pleitte juist voor omstandigheden waarin verschillende identiteiten, overtuigingen en gemeenschappen vrij naast elkaar kunnen bestaan.
‘Sterkste verdediging is een georganiseerde samenleving’
Öcalan waarschuwde dat de nieuwe fase niet noodzakelijk eenvoudiger wordt dan de vorige.
De belangrijkste strijd zou volgens hem voortaan echter minder met wapens worden gevoerd en meer via politiek, cultuur, economie en sociale solidariteit.
Hij omschreef een goed georganiseerde samenleving als de sterkste vorm van verdediging.
Een gemeenschap die eigen instellingen kan opbouwen, haar cultuur beschermt en politieke invloed organiseert, kan volgens hem ook haar toekomst beter verdedigen.
Oproep aan Europa
Öcalan riep Europese landen op om het proces niet uitsluitend van buitenaf te bekijken.
Volgens hem laat de Europese geschiedenis zien welke gevolgen oorlogen en conflicten rond natiestaten kunnen hebben.
Tegelijk ziet hij in Europa voorbeelden van systemen waarin verschillende identiteiten binnen een gezamenlijk juridisch en democratisch kader kunnen bestaan.
Hij stelde dat het doel niet moet zijn om bevolkingsgroepen en geloofsgemeenschappen verder van elkaar te scheiden.
Vertrouwen en hervormingen noodzakelijk
Volgens Öcalan kan een democratisch proces alleen duurzaam worden wanneer voldoende vertrouwen ontstaat.
Daarvoor zijn volgens hem politieke en juridische hervormingen nodig.
Ook moeten obstakels voor democratische politieke deelname worden weggenomen en moeten alle betrokken partijen zich veilig genoeg voelen om aan het proces deel te nemen.
Hij erkende dat er kritiek en inhoudelijke bezwaren kunnen bestaan tegen de nieuwe koers.
Volgens hem moeten die discussies echter niet verhinderen dat verschillende partijen samenwerken.
Öcalan sloot zijn boodschap af met de oproep om lessen te trekken uit het verleden en te werken aan een vrijere en democratischere samenleving waarin verschillende gemeenschappen samen kunnen leven.